Confuzzled

Als je deze review leest, is de kans groot dat je uit verscheidene bronnen al veel hebt vernomen over Half Life 2. Ik zal dan ook niet gaan uitwijden over hoe lang er op deze game is gewacht, hoe gespannen de verwachtingen waren en wat de achtergrond is van de game. Ook weet je waarschijnlijk al dat Half Life 2 door vrijwel iedereen als een erg goede game beschouwd wordt. In plaats van al deze informatie uitgebreid te herhalen ga ik liever meteen to the point: Half Life 2 is the bomb, en zeker het kopen waard. Echter: hoe perfect is de game nou eigenlijk? Of zijn er toch punten die het verbeteren waard zijn?

Er zijn heel wat jaren verstreken sinds het einde van de eerste Half Life. Gordon Freeman (de hoofdpersoon uit de serie) is levend uit het Black Mesa laboratorium gekomen, na een catastrofaal experiment, waarbij een poort naar een andere dimensie, Xen genaamd, ontstond, die het complex langzaam overspoelde met allerlei vreemde, gevaarlijke wezens. De G-Man (de man in het pak die je in deel 1 steeds een stapje voor was) is Gordon’s nieuwe werkgever. Hij is het dan ook die je ingeleide doet in de wereld van Half Life 2. Smell the ashes, Mr. Freeman…

Je wordt wakker in een trein die op het punt staat aan te komen op het station van City 17, een stad in het huidige oostblok. Meteen bij het uitstappen merk je dat de wereld erg veranderd is. Op een oversized videoscherm spreekt een baardige figuur de inwoners van de stad toe. Ook lopen er overal vreemde, gasmaskers dragende bewakers rond die een haast fascistische terreur uitoefenen op de burgers. Uit de preek van baardmans valt op te maken dat de “benefactors” (wie dit dan ook mogen zijn) van de mensheid het menselijk voortplantingsvermogen hebben uitgeschakeld, en dat zij de mensheid naar een nieuw evolutionair niveau willen helpen. Eveneens wordt het ooit erg knusse oosteuropese stadje ontsierd door bewakingspoorten, vliegende camera’s die om de haverklap foto’s van je maken, en een gigantische toren die tot ver boven de wolken uit het centrum van de stad steekt. Net als de fascisten je willen afvoeren naar de gevangenis grijpt Barney Calhoun (die je misschien nog wel kent van de Half Life uitbreiding Blue Shift) in, en begint de aktie. Van hieruit belandt Gordon van de ene situatie in de andere, iedereen lijkt namelijk van hem te verwachten dat hij al hun problemen opknapt. Arme man…

Velen hadden verwacht dat het 2e deel uit de Half Life serie een aantal zaken duidelijk zou maken. Wie is de G-Man bijvoorbeeld? Wat is het doel van de invasie uit Xen geweest, en welke rol speelt Gordon hier zelf in? In plaats van deze vragen te beantwoorden roept deel 2 alleen maar meer vragen op. De oorsprong van de Combine (de gemaskerde troepen van het fascistische regime dat op je jaagt) is bijvoorbeeld gedurende het hele spel een groot mysterie. Wat er zich precies tussen de twee delen heeft afgespeeld blijft onduidelijk, net als de rol van de G-Man en Gordon zelf. Ik, en naar de reacties op de fora te oordelen vele gamers met mij, vonden dit een teleurstelling. Hoewel je af en toe kleine flarden van de waarheid kan ontdekken op rondslingerende kranten en advertenties door het spel, ga je je op een gegeven moment toch afvragen waar het verhaal van Half Life 2 blijft. Het is natuurlijk leuk als er een aantal dingen onduidelijk blijven, maar hier is Valve in mijn ogen gewoon een stap te ver in gegaan.

Halo 2.5: een opgepoetste versie van Halo 2 die als launch game op de Xbox 2 released zal worden. Nou joepie, ik denk echt dat veel mensen daar op zitten te wachten (not). Kunnen ze dan echt niks beter verzinnen? Een makkelijke en inspiratieloze manier van geld innen, dat is wat ik er van vind. En dit is slechts één voorbeeldje.

Inspiratieloze games, er zijn natuurlijk genoeg developers die zich hier schuldig aan maken. Neem bijvoorbeeld Nintendo met hun meest veelzijdige loodgieter van de hele wereld. Mario houdt van feesten, karten, golfen, tennissen, honkballen, flipperen, doktertje spelen, baby zijn, enz. enz. Om maar niet te spreken van het opnieuw uitbrengen van de classic NES games op de GBA en daar dik 20 euro voor vragen. Het oneindig voortborduren op een spelconcept lijkt de trend te zijn van tegenwoordig en ik denk dat 2004 daar een goed voorbeeld van is. Ook al kwamen er veel topgames uit dit jaar, het waren voor 90% vervolgen op eerdere delen. En nu komen dit soort games als Halo 2.5 of bijvoorbeeld Metal Gear Solid: Twin Snakes uit die nog inspiratielozer zijn dan al het uitgemolken melk bij elkaar. Want ze brengen in principe gewoon PRECIES dezelfde game uit, maar dan in een iets mooier jasje. Weinig nieuws en weinig creativiteit in de gamesindustrie. En ik zeg niet dat het slechte games zijn, vaak is elk vervolg weer leuk om te spelen en MGS: Twin Snakes was best cool, maar begint het niet een beetje te eentonig en makkelijk te worden?

Je kunt overigens zeggen wat je wilt over Nintendo en het uitmelken van hun mascotte, maar tegelijkertijd vind ik dat zij als enige proberen om écht creatief te zijn. Ze willen zo graag laten zien dat ze met geniale en leuke nieuwe spelconcepten kunnen komen, alleen ik vraag me wel eens af of ze wel begrepen worden en of de gamesindustrie daar op zit te wachten. Kijk maar naar de DS bijvoorbeeld. Ze wilde iets nieuws en fris doen en dat hebben ze gedaan ook, met deze keer een groot succes als gevolg. En wat te denken van de eerste berichten over de controller van de next-gen console van Nintendo. Geen knoppen en geen d-pad meer? Wat moet dat wel niet gaan worden dan? Misschien ook hier een touchscreen, wie weet. Maar of dat hetgeen is waar gamers op zitten te wachten. Ach, het is in ieder geval wel creatief.